Περί Αξιοκρατίας
Περί αξιοκρατίας
Πρόσφατα είδε το φως πολυσέλιδη, επιδέξια και εύγλωττα γραμμένη, αλλά μακροσκελής και «σκοτεινή» κριτική στην πρόσφατη κίνηση του Διοικητικού Συμβουλίου να δημοσιοποιήσει Σχέδιο Μισθολογίου. Πέρα από τις κριτικές για την μεθόδευση, τον χρόνο εκδήλωσης, το περιεχόμενο και τον επικοινωνιακό χειρισμό, υποβόσκει στο κείμενο αυτό και μία ακόμη πιο ριζική κριτική, απόλυτα νόμιμη, η οποία όμως πρέπει να επισημανθεί και να προβληματίσει κυρίως τους υπογράφοντες το κείμενο διαμαρτυρίας.
Η κριτική αυτή είναι εκείνη που αφορά ουσιαστικά στην ίδια την ύπαρξη και τον (ταξικό) ρόλο της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και ημών όλων ως αποφοίτων της. Παρά τον διαπιστωμένα ετερόκλητο ιδεολογικό προσανατολισμό των τελικών υπογραφόντων, ο συγγραφέας ρητά ευθυγραμμίζεται σε μία εξισωτική ανάλυση για την κοινωνία και φυσικά για την δημόσια διοίκηση. Έχοντας πιθανότατα υπ’ όψιν του την προσέγγιση του Μαρξ στο ζήτημα της αξιοκρατίας, όπως αυτή προκύπτει από το έργο του «Κριτική στο πρόγραμμα της Γκόττα» (1875), υιοθετεί την κλασική μαρξική άποψη πως η σύνδεση των απολαβών με τις ικανότητες και εν τέλει την παραγωγικότητα «…σιωπηρά αναγνωρίζει την άνιση επιμέρους προικοδότηση και έτσι την παραγωγική ικανότητα των εργαζομένων ως φυσικά προνόμια.» Την ισοπεδωτική αυτή ανάλυση, και μάλιστα πολύ πιο χονδροειδώς, υιοθέτησε η ελληνική αριστερά, ιδίως το ΚΚΕ μετά την διαγραφή Πουλιόπουλου, και βλέπουμε όλοι πού έχει οδηγηθεί…
Αφού λοιπόν η αξιοκρατία είναι μία ακόμη ιδεολογική εξαπάτηση του καπιταλιστικού ταξικού συστήματος, συνεπώς η ύπαρξη της ΕΣΔΔ και ο ειδικός ρόλος (άρα και αμοιβή…) των αποφοίτων της είναι μέρος αυτής της ιδεολογικής απάτης και οφείλουν να … (εκεί σταματά η ανάλυση των συναδέλφων, προσθέτοντας σασπένς στον διάλογο…)
Βέβαια η ανάλυση πως η ταξική ανισότητα αναπαράγεται σε ατομικό επίπεδο με ανισότητα δυνατοτήτων, ευκαιριών, προσλαμβανουσών κλπ είναι ενδιαφέρουσα για να εντοπισθούν οι στρεβλώσεις που προκαλούνται από τις ανισότητες, αλλά είναι καταφανές ότι δεν αποτελεί απόλυτη αλήθεια, καθώς, πέρα από τους ταξικούς φραγμούς και σχεδιασμούς, οι άνθρωποι μορφώνονται, αυτομορφώνονται, αναπτύσσονται και εξελίσσονται. Αλλιώς πολλοί από τους γονιούς μας και ενδεχομένως εμείς οι ίδιοι δεν θα είχαμε καμία τύχη…
Παρά το γεγονός ότι οι επιθέσεις στην αξιοκρατία υιοθετούνται, πέραν του Μαρξ, και από σύγχρονους εξισωτιστές φιλελευθέρους διανοούμενους, όπως ο John Rawls (δες κυρίως το έργο του A Theory of Justice, 1975, Harvard University Press) θεωρώ πως οι συνάδελφοι που προσπαθούν εν ονόματι της ισότητας και της αντιπαράθεσης στην ταξική κοινωνία, να καταπολεμήσουν κάθε θετική σημασιοδότηση στην αξιοκρατία, εξακολουθούν να οφείλουν ρητή και ξεκάθαρη απάντηση σε δύο ερωτήματα:
Α) Είναι η αξιοκρατία οπισθοδρομικό αίτημα, ως ιδεολογικό κάλυμμα ταξικών διαφορών, ιδίως για την Ελλάδα; Και αν ναι,
Β) Ποιό θα πρέπει να είναι το μέλλον της Σχολής και ιδίως ημών ως αποφοίτων της;
Να παραιτηθούμε; Να ζητήσουμε μετάταξη σε πιο «προοδευτικούς» τομείς, όπως η εκπαίδευση; Να αυτοκτονήσουμε τελετουργικά; Να απορροφηθούμε από την ΑΔΕΔΥ; Να γραφτούμε στο ΠΑΜΕ; Να κάψουμε τα πτυχία μας και να ζητήσουμε λοβοτομή;
Αναμένουμε με αγωνία…
Παναγιώτης Δ. Ζαρίφης
Υ.Γ. Δυστυχώς οι περιλαμβανόμενες ύβρεις στυλ «Ριζοσπάστη» του 1936, περί «οργάνων της αστοτσιφλικάδικης μπουρζουαζίας» (όχι, αυτό δεν το γράφουν! Αλλά γράφουν για ένα ΔΣ που ενεργεί βάσει οδηγιών των …προϊσταμένων του Υπουργών) αδικούν το κείμενο.
